"Staneliśmy wtedy przed jaskinią. Poczuliśmy zapach siarki i gnijących ciał. Niezbyt miły zapach, powiem wam. Ale czego innego mieliśmy się spodziewać, prawda? W końcu szliśmy na smoka.

- Nie mogę! - krzyknął Rondell, energicznie machając różdżką. - Ja tam nie wejdę!
- Rondellu, teraz nie możemy się poddać! Jesteśmy już tak blisko... pomyśl o skarbach... - rzekłem spokojnie.
- Głupi krasnoludzie, tobie tylko bogactwa w głowie! Nie mamy szans!
- Uwierz mi, uda się...
- Nie!!! - krzyknął gnom - Wszyscy zginiemy!!!
- To znaczy, że to koniec? Trzy miesiące wyprawy na marne? Pomyśl o Aramirze, który wyruszył z nami... chcesz żeby jego śmierć poszła na marne? Zginął za nas, za nas, rozumiesz?! Musimy wejść i pokonać Ghark'dagana!
- Nie, nie mogę. Po prost nie... - powiedział, gdy zobaczył wielki klejnot przy wejściu do groty... A był to naprawde piękny klejnot, rubin bez żadnej skazy. Rondell patrył się na niego dłuższą chwilę, aż w końcu krzyknął tak głośno, że było by go słychać daleko, daleko stąd - WCHODZIMY!

I weszliśmy nieświadomi niebezpiezpieczeństwa. Szliśmy przez długi zawiły korytarz wydrążony w grocie, zbierając po drodze klejnoty, zarówno wielkie jak i piękne. W końcu znaleźliśmy się w wielkiej pieczarze. Na nic nie zwracaliśy uwagi, gdyż na samym środku leżał wielki, gdzieś na 100 beczek piwa smok. Jego chrapanie było tak głośne że zagłuszało wszystko naokoło. Gdybyśmy przyszli z całą armią, z pewnością by nas nie usłyszał. I to był nasz największy błąd. Zlekceważyliśmy go. Zaczeliśmy pakować do worów wszelkie bogactwa, jakie znaleźliśmy. Gdy już więcej nie mogliśmy unieść i szliśmy do wyjścia, coś stało się dziwnego. Nie było żadnego wyjścia. Tam gdzie wcześniej był korytarz, teraz była ściana z litej skały.

- To tylko iluzja! - krzyknął Rondell.

Mylił się. Byliśmy straceni, uwięzieni ze śpiącym smokiem. Nie było nic, tylko się modlić. A modliłem się żarliwie, o pomoc ze strony bóstw. I pomogło.

- Ten smok musi jakoś stąd wychodzić...
- Mądra myśl...
- Ale jak?
- Poszukajmy jakiegoś tajnego przejścia..

I zaczeliśmy szukać. w końcu znaleźliśmy dziwną wnęke w ścianie... Ale co teraz?
Próbowaliśmy wszystkego, zgadywaliśmy hasła, ale to na nic. Aż w końcu Rondell zanucił inkantacje, i do otworu wpadła ognista kula. Strop jaskini jakby znikł, byliśmy wolni... ale najpierw musieliśmy się wspiąć, co wymagało pozostawienia większości ładunku, i tak zrobiliśmy. Gdy się już znaleźliśmy na górze, usłyszeliśmy wołania o pomoc, a także ryk smoka na dole... ale to już zupełnie inna historia..."

Jednak wnuki wołały - "Dziadku, opowiedz nam jeszcze jedną historię! Prosimy!". Stary krasnolud, na którego twarzy już od dawna widać zmarszczki i inne skutki starości, potrząsnął swoją ciemnorudą brodą, i rzekł miłym ciepłym głosem "Dobrze, teraz wam opowiem o tym jak zaczałem swoją wędrówkę. Więc to było tak..."



Imię: Thorlon
Rasa: krasnolud
Profesja: Priest
Wiek: 59
Płeć: Mężczyzna
Wzrost: 139 cm
Waga: 80 kg