Mój ojciec był wojownikiem, i to nie najgorszym, moja matka - druidką, sprowadzało się to do tego, że musieliśmy się przeprowadzić z wielkiego miasta na wieś, byśmy mogli być blisko lasu. Wszystko układało się pomyślnie: mały domek z białym płotkiem pod lasem na obrzeżach wsi. Jednak ludzie we wsi nie byli zachwyceni z naszej obecnośc, oni nienawidzili elfów... nie rozumiem jak można kogoś tak bardzo nienawidzić... potem to zrozumiałam... Pewnego razu w środku nocy do domu ktoś zapukał... tata kazał nam uciekać... do domu wtargnęło osmiu dziwnie poruszających się napastników, spod czarnych kapturów spoglądały na nas kościste twarze, oczodoły były puste a zęby ostre niczym sztylety ... tata chwycił za miecz wiszący na ścianie, ale oni byli już blisko... pierwszym cięciem rozpłatał najbliższego... cięcie, blok, zwód, cięcie... drugi padł martwy... mama i ja wybiegłyśmy przez tylne drzwi - kątem oka zobaczyłam jak wysoki barczysta postać wbija mojemu ojcu miecz w brzuch... biegiem do lasu... ile sił w nogach... sssykk... dwa bełty wypuszczone z kuszy... 2 napastników kryjących się za domem... "biegnij Sekeno... ratuj się... do lasu... do lasu!". Ostatnim tchem matka rzuciła na mnie zaklęcie ukrycia. W lesie stałam się niewidoczna - tam przeczekałam do rana. Rankiem nie było już domu, nie było do czego wracać... zgliszcza... popiół... zatarli ślady... teraz żyję tylko po to aby pomścić rodziców i nie spoczne dopóki tego nie zrobię ...