Odchodzi on, odchodzi bez słowa.
Myślą, że lepiej nie tracić sił, zatrzymać słowem lepiej też nie.
Stoje pośród nich, lecz nie karcę, także boje się iść.
Myśle lepiej tu siedzieć w gnieździe ogółu.
Odszedł, cały czas mam przed oczyma jak idzie.
Ze spuszczoną głową idzie, idzie myślą posepną.
Przez przejśćie idzie, nie rozgląda się. Ma nadzieję, że skończy się smutek.
Udało mu się, tak jak mu się nieudało. Dalej musi iść w żalu.
Wspina się do ostoi myśli do domu. Będzie pisać wiersz, w spokoju,
Niepoznany przez nikogo.
Dzwonek, siły nie ma odebrać. Boi się.
Wciąż go widzę, chciałby skończyć żal i smutek, lecz nie może,
za mało odwagi za dużo dla innych żalu.
A teraz musi się dalej ze złem godzić, gdy napisze rym ostatni w wierszu.