W noc taką jak ta żadne stworzenie nie pragnie pozostać na zewnątrz. Ludzie, wilki i te najmniejsze z leśnych istot chowają się jak najgłębiej w swych kryjówkach. Gdy deszcz bębni o dachy a powietrze przesycone jest parującą zewsząd magią miasteczko Goldshire pustoszeje. Światła palą się jedynie w oknach gospody, która gromadzi mieszkańców. Elune raczy wiedzieć, kto może pojawić się w taką noc...

Wśród martwej ciszy wyludnionych uliczek rozniósł się dźwięk uderzających o bruk kopyt. Odbijały się echem od budynków, gdyby nie widoczna z daleka karczma, można by przypuszczać, że wydarzyła się jakaś tragedia.
Jeździec zatrzymał konia przed stajnią. Natychmiast też pojawił się szczerbaty stajenny, lecz uśmiech uniżonego sługi spłynął mu z piegowatej twarzy gdy zobaczył ognistą potworę. Spojrzał na czarnego wierzchowca nienaturalnych rozmiarów, na jego płonące kopyta i w końcu na jego pana. Wysoki, barczysty mężczyzna skryty pod kapturem mierzył go wzrokiem. Bez wątpienia zrozumiał wahanie koniuszego. Wyjął tylko sakiewkę i na wyciągniętą dłoń chłopaka posypały się błyszczące srebrzaki. Ten bez słowa zniknął w pomieszczeniu wraz z koniem. Prostym ludziom można wiele wyjaśnić za pomocą pieniądza...
Przybysz skierował się do oberży. Popatrzył z zastanowieniem na szyld. Na wielkiej drewnianej tablicy ktoś nabazgrał prawdopodobnie lwa, ale gdyby nie napis „Lion Pride” mogłaby to być tańcząca krowa.
Pchnął ciężkie drzwi, zebrani w środku wstrzymali oddechy. Idąc wyprostowany ledwo zmieścił się w drzwiach. Nie czekał aż tłum zajmie się na powrót paplaniną. Ruszył ku wolnej ławie w najciemniejszym kącie. Gestem wskazał tylko karczmarzowi co ma podać i zasiadł, nie zdejmując nawet kaptura z głowy. Reszta gości widząc ze nie szykuje się żadna bijatyka najwidoczniej natychmiast o nim zapomniała.

- Możesz już wyjść Shadow. – Mruknął.
- Jak zwykle spostrzegawczy Baranku... – Z cienia w rogu wyłoniła się drobna postać.
- Hmmm... Tylko nie mów, że się stęskniłaś! – Rzekł tylko w odpowiedzi. – Na mnie nie musisz używać tych elfich sztuczek. Nic się nie zmieniłaś.
- Za to ty bardzo... Opuściłam wojownika, odszukałam ledwie żywego palladyna! Możesz mi to wytłumaczyć? Wyraźnie czuję tę moc!
- Dobrze... Ale może nie tutaj? Zaraz wezmę od karczmarza klucz. Poczekaj.

Chwilę później siedzieli już w maleńkim ciemnym pomieszczeniu patrząc w dogasający w palenisku ogień. Wojownik - palladyn ciągnął swą opowieść, a Shadowlady słuchała go w milczeniu.

Pamiętasz jak byliśmy dziećmi? Bawiliśmy się zawsze razem, ty, ja i Garvin. Ja zostałem wojownikiem, ty w końcu druidem a Gar kapłanem w świątyni Elune. Ostatnio widzieliśmy się lata temu... Ale już wtedy byliśmy silni, pamiętasz? Ty poszłaś drogą Matki, my nie rozdzielaliśmy się. Wojownik i kapłan, przyjaciele i dopełnienie mocy. Ale to Gar błyszczał... Na tyle, że horda zapragnęła go widzieć po swojej stronie. Wiedzieliśmy o tym, nieraz uciekaliśmy z zasadzki. Omijaliśmy boczne drogi, z dnia na dzień sami stawaliśmy się zwierzyną. Tropiciele hordy jednak byli silniejsi i sprytniejsi niż przypuszczaliśmy.
Podróżując przez ludzkie miasta, wpadliśmy w końcu w zasadzkę. Już z oddali widać było dym, smród palonego mięsa roznosił się po całej dolinie. Gdy wpadliśmy w środek bitwy, mało przymierzan zostało jeszcze przy życiu, ci którzy wciąż stali na nogach stawiali słabnący opór hordzie nieumarłych. Rzuciliśmy się w wir walki, tnąc i siekając każdego cuchnącego umarlaka jaki się nawinął, ani na chwile nie przestając. Mój gniew był ponad wszelką kontrolą, pierwszy raz tak rozsmakowałem się w bitwie... Ale do rzeczy!
W ferworze walki zupełnie nie widziałem co się działo naokoło... Gdy ostatni z najeźdźców zsuwał się po ostrzu mego miecza, zobaczyłem Garvina, leżącego na ziemi Nie dawał znaku życia! Ukląkłem przed ciałem przyjaciela, sam ledwo trzymając się na nogach przez odniesione rany, i nagle wszystko zrozumiałem... To była zasadzka! Skąd by się tu nagle wzięli? I to atakując tylko tę jedną wioskę? Musieli prześledzić naszą drogę, domyśleć się gdzie zmierzamy. Nie ukrywaliśmy tego... Teraz klnę na naszą nieostrożność! Mogłem to przewidzieć... Znów odchodzę od faktów.
Klęczałem przed nim w rozpaczy, nie wiedząc co robić. I nagle świat zamarzł, albo mi się tak wydawało, lodowate powietrze przenikało przez moje kości, podniosłem wzrok, wyczuwając to czego nie miałem ochoty oglądać. Patrzył na mnie z przerażeniem w oczach, nie był spokojny jak inne dusze które widywałem. Przemówił, ale głos rozbrzmiewał tylko w mojej głowie:
- Bregonie, boję się... Wiem, że nie umrę! Oni mnie wzywają, to wszystko było po to! Słyszę ich głosy, ceremonia już się rozpoczęła. Stało się to, czego tak bardzo się obawialiśmy.
- Gar... Czy ty... Jak mogę temu zapobiec? Nie pozwolę by te łachudry cię dorwały!
- Już nic nie da się robić, czuję wezwanie któremu nie mogę się oprzeć. Jest tylko jeden sposób. Brego, musisz mnie zabić! Odszukaj to, czym się stanę i zniszcz, zabijając tylu nieumarłych ile będziesz mógł. Czy przyrzekniesz mi to? Spełnisz moją prośbę?
- Tak, nie pozwolę by cząstka ciebie została w tej postaci, zwrócę cię Elune!
- Dobrze więc. Muszę się spieszyć. Wyciągnij dłoń. Niech nasza Pani cię prowadzi, przegoń jej światłem cienie Mrocznych Wrót, stamtąd pochodzi wezwanie.
- Przyrzekam!
Dotknął mej dłoni, a moc jaka we mnie wpłynęła sprawiła mi fizyczny ból. Zacisnąłem powieki, gdy je rozwarłem, już go nie było. Tylko ten upiorny koń, jakimś cudem stał zupełnie spokojnie, jak normalny wierzchowiec. Wciągnąłem się jakoś na niego i dotarłem tutaj. Resztę już znasz, nie wiedziałem nawet jak to nazwać dopóty się nie pojawiłaś. Uświęcony mocą rycerz to palladyn. W końcu był kapłanem, a ja nawet nie zrozumiałem co mi ofiarował. Więc tak ma wyglądać odtąd moje życie...

Mężczyzna urwał, mocno się nad czymś zastanawiając. Elfka także się nie odzywała. Dalej zaparzona była w, wygasłe już, palenisko. W końcu jednak przerwała milczenie, uwalniając oboje od natłoku myśli krążących po głowach.
- Baranku, ja przybyłam z tamtego świata!
- Co? – Spytał zdumiony.
- Tak, przybyłam by opowiedzieć Ci o tym, czego się dowiedziałam.
- Dowiedziałaś? O czym?
- Znamię... Pojawiliśmy się w wiosce w jednym czasie, pamiętasz gdy odkryłam, że ty też je masz? Człowiek i elf, takie samo znamię różniące się tylko miejscem... Ale ty nigdy nie zmieniłeś się w kota... Twoja opowieść tylko dopełniła moje podejrzenia... Pantera lub Pani Cieni. Lub Pan Cieni! Twoja obietnica by poświęcić życie walce z nieumarłymi... To ty jesteś Panem Cienia!
- Ja sam już nie wiem kim jestem! Ale to moja szansa by wykonać zadanie. Shadow, zabierz mnie ze sobą!
- Dobrze Baranku.
- Haha... A ty dalej nazywasz mnie Barankiem... Dawne były to czasy. Dla mnie jednak jesteś Shadow, to bardziej pasuje niż imię które nadała ci Babcia.
- Babcia... A pamiętasz jak nim zostałeś? Nigdy tego nie zapomnę!
- Ja tym bardziej! Przeczytałaś jedno z babcinych zaklęć i przez tydzień biegałem zaklęty w barana! Zaklęcia magów nie nadają się dla druidów...
- I nijak nie dało się odczarować... Wspomnienia... Dobrze więc, postanowione. Wracamy razem. Ale ostrzegam cię, tamten świat jest pogrążony w wojnie! To co dzieje się tutaj nie jest nawet w połowie tak straszne!
- Shadow, obiecałem! Co tutaj zrobię, nie będąc już wojownikiem, ale jeszcze nie wyszkolonym palladynem?
- Ruszajmy!

I tak przez Wrota przeszedł palladyn Baranek. Niegdyś porywczy wojownik. Zostawił swe dawne życie za sobą. Będzie szedł ku wyznaczonemu celowi by mogła się wypełnić wola Elune. Teraz to on niosąc światło, sprowadza cienie na legiony Hordy.





Imię: Baranek
Rasa: człowiek
Klasa: palladyn
Kolor oczu: zielone
Kolor włosów: czarne
Znaki szczególne: znamię „Pan Cieni” na lewej łopatce

Śliczny opis 😊) Szczególnie ze moja postac tez sie pojawia 😀

No no, slicznosci, tylko tak dalej 😀 😀 😀

Haha niezle i ja tez mam cos do powiedzenia 😊

Warning: mysql_connect(): Access denied for user

Nie chciało mi się tego czytać bo i czasu nie mam na tyle (zaraz banie dostane bo na infie siedze) Pomyslalem ze ten tytul posta to tylko tak dla jaj... do konca nie wierzylem ze mozna nazwac paladyna Baranek... a jednak.

LOL jak mozna wrzeszczec np do kogos EJ BARAN CHODZ Tu ;/

Kiedyś głośno było o takim panu, którego nazywano Baranina... Próbuje się tu schować przed wrogami... i stworzyć mafijny półświatek w SW!

O przepraszam! Tu juz ja muszę zabrac głos!
1. To jest powiedziane że on dostał moc "która mi tu pachnie palladyńska" i sam nie wie co ma robić a do Mrocznych chce przejść żeby sie dowiedzieć i wypełnić wole przyjaciela <kłania się umiejętność czytania tekstu, przyda Ci się chłopcze na egzaminach...>
2. Imię!
a. Baranek to imię które się przyjęło, wchodzi do MW z czystą kartą to i może podać to imie.
b. Na Elune! Tu jest Ork Betty a macie wonty do Baranka...
c. A niby dlaczego nie Baranek? Ty wybierasz imię które Ci nadają rodzice? Nie! Ale jeśli Ci sie nie podoba, lub po prostu inne pasuje z jakiegoś względu lepiej, to używasz tego które się "przyjmie". A Baranek jest Barankiem od zawsze... chociaż jeszcze mi ciarki przechodza na myśl lania jakie mi sprawiła Babcia Gemm...
3. Opis wyglądu nie jest rozbudowany, ale powiedziane jest "Spojrzał na czarnego wierzchowca nienaturalnych rozmiarów, na jego płonące kopyta i w końcu na jego pana. Wysoki, barczysty mężczyzna skryty pod kapturem mierzył go wzrokiem." Racja, nie za dużo, ale dodane jest też coś w przypisie na dole... Nie rozumiem czemu miał pisać coś w stylu: To Bregon, Palladyn, ma duże ciemne oczy, krucza czupryne i wzrostu jest wielkiego. Zawsze zdawalo mi sie, że sztuka polega na pokazaniu w treści kim jest bohater, nie na wstawieniu kilku opisów, by ktoś kto nie umie czytać tekstu poczuł sie zaspokojony wiedzą...
Owszem łatwiej jest napisać kolejną bajeczkę o rodzinie wymordowanej przez orków i poszukiwaniu zemsty za kulawą fretkę...

Na koniec jeszcze słowo do pana któremu nie chciało się czytać. Aż dziw, że chciało Ci się komentować... To też wymaga niejakich zdolności klikania w klawisze...
P.S. Wpisy osób które nie przeczytały histori <jakiejkolwiek, nie chodzi o tą> uważam za bezwartościowe.

Dziękuje wszystkim którym będzie chciało sie przeczytać ten i inne tematy...

Och... Pani postanowiła bronić swojego baranka... To ja wolę kulawą fretkę... Może Cię to zdziwić, Pani, ale niektórzy szanują swój czas i poczucie dobrego smaku... Nie wiem czy autor nazywając postać w ten sposób robi kretyna z siebie czy ze mnie... W regulaminie ( który należy przeczytać) jest punkt dotyczący imion. Z tegop co pamiętam to imiona pokroju Baranek, Świnka czy jelonek Bambi nie wchodzą w grę... Jak widać czytać (i pisać) umiem, szkoda mi tylko czasu, oczu i nerwów na kolejny kawałek... sama domyśl się czego.

Warning: mysql_connect(): Access denied for user